یاور همیشه مومن تو برو سفر سلامت ...غم من نخور که دوری برای من شده عادت

 بیدار می شوم . آنا با نفس های شمرده و آرام کنارم نفس می کشد . والده روسری کهنه حریری بر سر کرده و زیر پتویِ پود انداخته ی قدیمی اش خُر خُر کنان خوابیده . ساعت 8:30 صبح را نشان می دهد . بلند می شوم . به دستشویی می روم و دست و رو می شویم . کسرا صدام می زنه . رفتم کمی با هم صحبت کردیم . درباره آموزش یک برنامه جدید به توافق رسیدیم . تصمیم دیگری که گرفتیم این بود که ؛هر دو از امروز رژیم رو شروع کنیم .
چای دم کردم . لیوان ها رو شستم . زنه بیدار شد و موقع عبور پای بچه را لگد کرد . با خشم نگاش کردم . هر بار غیر عمد این کار رو می کنه بی خیال و بی توجه رد میشه . هرگز عذرخواهی ، و عذرمیخوام رو به زبون نمیاره . کلا با این واژه آشنا نیست . به اینستاگرام سر زدم و نگاهم به پست ماری افتاد . فیلم های کوتاهی از مادرش داشت که در یک پست منتشر کرده بود. پست برای یک هفته قبل بود . بهش کامنت دادم . پست جدید رو لایک کردم و صبح با غم ، غمی جانکاه برام آغاز شد .
روحت شاد مامان پروانه.دیگه درد نداری و رنج نمی کشی .گرچه زود رفتی و هنوز مونده بود که زندگی رو زندگی کنی ،اما میدونم در زندگی بعدی قطعا زندگی خواهی کرد .هر جا هستی؛ دورادور مراقب ماری و خواهرها و برادرش باش .سفرت به سلامت . روحت در آرامش ابدی